WEBLOG
Na de ellendige en verschrikkelijke dagen vanaf vrijdag, is er weer tijd voor positief nieuws. De uitzaaiingen op zich blijven het verhaal er niet fraaier op maken. Maar de positie op de longen en de verwachting van het gehele medische team dat de tumorpuntjes met 2 operaties verwijderd kunnen worden, zorgt er voor dat we op dit moment positief kunnen zijn.
Vanmorgen vroeg stond de CT-scan in het AMC op het programma. Al snel nadat ik mij had gemeld werd ik naar binnen geroepen. Redelijk nerveus nam ik plaats onder de scanner. De scan was binnen no-time gepiept. Twee keer mijn adem diep inhouden en de scan was klaar. We waren zo snel dat ik zelfs het parkeer kaartje niet hoefde te betalen. Op de weg naar huis viel er een deken van me af. Gaandeweg ik dichter bij huis kwam, werd ik wat rustiger. Dit bleek valse hoop te zijn. Want het nieuws dat ik niet veel later kreeg is weer ingeslagen als een bom.
Afgelopen dinsdag ben ik voor de gebruikelijke tweemaandelijksecontrole in het AMC geweest. De standaard longfoto bracht deze keer een andere uitslag dan dat ik had verwacht. Er is “iets” gezien op mijn rechterlong. Wat dat precies is, kan nu nog niet woren gezegd. Een CT-scan morgenochtend om 09.15 uur zal meer moeten vertellen. Tot die tijd is het afwachten.
Deze week had eigenlijk een van de hoogtepunten moeten worden. Vlak na mijn amputatie wist ik dat ik ooit weer eens zou kunnen rennen. Deze week was het zover en stond vanavond de eerste officiele hardlooptraining op het programma met mijn hardloopprothese. Ik keek er erg naar uit.
Het is zover! Afgelopen maandag is de stichting een feit geworden.
Morgen is het zover. De oprichting van mijn stichting. De stichting die in het leven is geroepen doordat ik enerzijds de mogelijkheid geboden kreeg en anderzijds gezien heb dat er best nog wel veel werk te verzetten is, als het gaat om het verbeteren van lotgenoten en hun sportmogelijkheden.
Yfke Sturm en ik hebben nu meer dan een ding gemeen. Als geboren Almeerse is ze een internationaal model en veelvuldig voor de camera te vinden. Afgelopen vrijdag stond ik ook voor de camera. Die van het glossy magazine “Linda” om precies te zijn.
Ik heb deze keer veel te vertellen. Mijn been gaat gelukkig een stuk beter. De steken zijn weg en de tintelingen worden minder. Voor de zekerheid heb ik toch voor morgenochtend een afspraak gemaakt bij de revalidatiearts. Ik wil graag weten dat het geen ontsteking in ontwikkeling is en of zij ervaring heeft met dit soort tintelingen in de stomp. Ikzelf denk dat het te maken heeft met de koker die inmiddels al weer een paar maanden oud is. Volgens mij is er te veel ruimte onderin de koker ontstaan en komt daardoor de wrijving. Morgen zal ik het voorleggen.