Ongelooflijk nieuws
Vanmorgen vroeg stond de CT-scan in het AMC op het programma. Al snel nadat ik mij had gemeld werd ik naar binnen geroepen. Redelijk nerveus nam ik plaats onder de scanner. De scan was binnen no-time gepiept. Twee keer mijn adem diep inhouden en de scan was klaar. We waren zo snel dat ik zelfs het parkeer kaartje niet hoefde te betalen. Op de weg naar huis viel er een deken van me af. Gaandeweg ik dichter bij huis kwam, werd ik wat rustiger. Dit bleek valse hoop te zijn. Want het nieuws dat ik niet veel later kreeg is weer ingeslagen als een bom.
De oncoloog belde op met het nieuws dat ik niet wilde horen. De CT-scan wijst uit dat er uitzaaiingen op de longen zitten. In totaal zijn er 7 uitzaaiingen aangetroffen op beide longen. Verschrikkelijk. We zijn opnieuw kapot. Maar nog niet verslagen.
Hoewel we wisten dat uitzaaiingen zich in de longen laten zien had ik er zeerzeker geen zeven verwacht. Gelukkig lijkt het er op alsof er nog een behoorlijk aantal positieve aanknopingspunten zijn te vinden. Met de kennis die we nu hebben en de wetenschap wat mij telefonisch is verteld, is de situatie niet hopeloos.
De uitzaaiingen zitten aan de randen van de longen. Wat ik begreep zijn de uitzaaiingen redelijk klein te noemen. De grootste heeft een doorsnee van ongeveer 1.5cm. Hierdoor is het zeer waarschijnlijk, heel goed weg te halen. Dat weghalen zal tijdens een longoperatie gaan gebeuren. Ik ga uit van een gunstig scenario. Er zullen twee operaties worden uitgevoerd waarbij de uitzaaiingen worden weggenomen. Chemotherapie heeft met wat we momenteel weten niet heel veel effect. Belangrijk is om te achterhalen of er elders in mijn lichaam nog uitzaaiingen zitten. Om dit te weten zullen ze vast een scan gaan maken. Dit alles bespreek ik aanstaande dinsdagochtend in het AMC met de oncoloog. Inmiddels weet ik van een bevriende longarts dat de ingreep op zichzelf, volgens dit scenario, niet heel zwaar is te noemen. Ik ben in een goed conditie en kan daardoor veel aan. Hetzelfde geldt voor het herstel. De angst die ik heb is voor langere termijn. Wat als het nog een keer terugkomt. En misschien nog een keer. Kunnen mijn longen het aan? Daar denk ik nu nog maar niet te veel over na. Ik weet het nieuws pas enkele uren.
Dit weekend gebruiken we om onszelf weer te herpakken. We gaan naar het vakantiehuisje op de Veluwe en zoeken de rust op. Maandag vindt er een eerste onderzoek plaats in het AMC. Dan wordt de longfunctie gemeten. Ik heb inmiddels al heel veel reacties gehad van medeleven. Dit stukje zal het er niet minder op maken. Ook het artikel in de Linda zorgt voor extra veel bezoekers op de site en van het WeBlog. Geen probleem. Het is zoals het is. We gaan weer een periode van knokken en vechten tegemoed. Ik geef niet op, we geven niet op. Bedankt voor alle steun.