Op de been en snel verder
Ik heb deze keer veel te vertellen. Mijn been gaat gelukkig een stuk beter. De steken zijn weg en de tintelingen worden minder. Voor de zekerheid heb ik toch voor morgenochtend een afspraak gemaakt bij de revalidatiearts. Ik wil graag weten dat het geen ontsteking in ontwikkeling is en of zij ervaring heeft met dit soort tintelingen in de stomp. Ikzelf denk dat het te maken heeft met de koker die inmiddels al weer een paar maanden oud is. Volgens mij is er te veel ruimte onderin de koker ontstaan en komt daardoor de wrijving. Morgen zal ik het voorleggen.
Gisteravond ben ik naar Frankfurt vertrokken. Daar is het hoofdkantoor van een van de werkmaatschappijen van het moederbedrijf waar ik voor werk. Ik heb tot en met gisterenmiddag op krukken gelopen en zo veel als mogelijk rust gehouden. Dat leek te helpen. Onderweg in de auto heb ik mijn prothese gewoon aangehad.
Dat zit iets stabieler en comfortabeler tijdens het rijden. Het tintelende gevoel nam wel wat toe maar was niet overdadig schokkend. Toen ik rond de klok van 21.30 uur in het hotel aankwam heb ik direct mijn prothese uitgetrokken voor maximale rust. Vandaag ging het een stuk beter. Hoewel de tintelingen nog niet volledig weg zijn, was het meer dan te doen. Zoals gezegd toch morgen even voor de zekerheid naar de dokter.
Ik heb het wel eens gehad over mijn werkgever en de wijze waarin ze mij gezind zijn. Ik ben zeer zeker bevoorrecht met de betrokkenheid en ruimte die ik tot op heden krijg om mijzelf terug te knokken naar een niveau dat voor beiden aanvaardbaar is. Als ik terugkijk naar de afgelopen 24 maanden heb ik geen moment druk, stress of andere zorgen gevoelt. Daar waar ik voor mijn ziekte behoorlijk carrière maakte en een bepaalde focus hiervoor ontwikkelde, lijkt het alsof ik nu andere prioriteiten heb; Mezelf. Maar daarentegen merk ik dat ik op sociaal niveau toch ook steeds meer een bijdrage wil, kan en moet leveren. Lotgenoten, mijn sportieve ontwikkeling en de ontwikkeling van betere protheses hebben steeds meer mijn aandacht. Aan de andere kant trekken mijn werkzaamheden voor mijn werkgever ook steeds meer aan. Concrete doelstellingen zijn voor dit jaar vastgesteld. Dat schept verwachtingen en dus druk. Ik kan een boek volschrijven over hoe ik dit nu ervaar. De druk voel ik niet. Ik zie het als een uitdaging en niet meer dan dat. Geen must en geen falen. Ik wil plezier hebben in wat ik doe en ik wil het goed doen. Maar niet ten koste van alles. Zonder laconiek te zijn weet ik dat er andere dingen veel belangrijker zijn. Mijn gezondheid, onze gezondheid. Ook de afgelopen dagen word ik weer met de neus op de feiten gedrukt. Ik heb afgelopen week gewerkt. Na donderdag alleen maar plat gelegen en het weekend stelde voor mij niets voor. Ik kon niets doen. Zo relatief moet ik het bekijken. Maar ondanks dat heb ik voldoende tijd voor mijzelf. Die heb ik ook nog steeds nodig. Mijn conditie moet nog altijd verbeterd worden en ik heb ook nog altijd niet de ideale koker waar mijn been langdurig in belast kan worden. Dat heeft tijd nodig. Die tijd heb ik gelukkig. Maar gaandeweg dit jaar zal ik mijn werkzaamheden moeten gaan uitbreiden. Toch een klein beetje “druk.” De moedermaatschappij van mijn werkgever is een Amerikaanse partij: First Data. Zij hebben mij vanaf het begin bepaalde zaken laten weten waar zo veel vertrouwen uit voort kwam dat het net was alsof ik de zekerste man op aarde was. Vandaag kreeg ik een geweldige verassing. Ik ben bezig met het oprichten van een stichting. Deze stichting zal worden vernoemd naar mijn website. Hier begon het immers allemaal een mee. Ik zal binnenkort de titel van mijn WeBlog gaan wijzigen. Nu heet het nog “Het verhaal”, want voor mij begon voor mij toch een beetje als een verhaal. Het zal worden gewijzigd naar “Vechten voor herstel.” En dat herstel, oftewel het beter worden en verder ontwikkelen, dekt de lading van mijn stichting. Deze stichting zal zich onder andere gaan inzetten voor het optimaliseren van mijn prothese materiaal voor sportieve prestaties, het stimuleren van lotgenoten tot meer bewegen en waar nodig lotgenoten individueel ondersteunen. De concrete plannen hiervoor worden momenteel op papier gezet. First Data heeft toegezegd mij te sponsoren. De officiële argumentatie krijg ik nog. Maar de plannen zijn niet mis. Wereldwijd zullen er verschillende activiteiten plaatsvinden bij alle werkmaatschappijen om aandacht te vestigen op de stichting. Een geweldige ondersteuning dus. Binnenkort bespreken we de concrete invulling van alles. Ik heb al eens vaker het verzoek gehad om mijn site ook in het Engels te maken. Nu gaat dat vast en zeker gebeuren.
Nu staat ook vast dat in de eerste week van mei de verdere stappen genomen zullen worden met betrekking tot mijn hardloopprothese. Helaas zijn de benodigde spullen niet tijdig besteld waardoor ik moet wachten tot dat de Instrumentmaker (en meer dan dat) Frank Jol terug is van zijn trip met het Nederlands paralympisch team.