Alsjeblieft niet
Afgelopen dinsdag ben ik voor de gebruikelijke tweemaandelijksecontrole in het AMC geweest. De standaard longfoto bracht deze keer een andere uitslag dan dat ik had verwacht. Er is “iets” gezien op mijn rechterlong. Wat dat precies is, kan nu nog niet woren gezegd. Een CT-scan morgenochtend om 09.15 uur zal meer moeten vertellen. Tot die tijd is het afwachten.
Dat “iets” kan een uitzaaiing zijn. Het voelde alsof de aarde onder mijn voeten verdween. Na het telefoontje van mijn oncoloog stroomde mijn kracht en energie weg.
Mijn armen werden zwaar en mijn gedachten gingen alle kanten op. Wat als, hoe dan en hoe verder? Het was dinsdag excact, op de dag af, een jaar geleden dat ik voor de eerste keer de alarmbellen hoorde rinkelen. Destijds met de operatie van de ontsteking in het Almeerse ziekenhuis.
Vanaf dinsdagavond heb ik veelvuldig email contact gehad met de oncologe die mij in maart 2007 begeleide met de behandeling. Zij is op dit moment een enorme steun voor mij en geeft gevoelsmatig goede antwoorden op mijn vragen. Het kan echt nog van alles zijn. Maar het is bekend dat met het kankersoort dat mij trof, de uitzaaiingen in de longen kunnen gaan nestelen. Vandaar altijd de longfoto’s. Op dat soort momenten gaan de alarmbellen rinkelen en wordt er direct verder onderzoek verricht. Om uitsluitsel te krijgen is een CT-scan nodig die een beter beeld van de logsituatie kan geven. Morgen middag heb ik een belafspraak met mijn huidige oncoloog over de uitslag. Tot die tijd is het afwachten en opnieuw leven met een onzeker gevoel. Wat staat ons te wachten en wat heeft dit voor gevolgen. Ik kan niet zeggen dat ik echt bang ben. Wel ben ik angstig voor het gevaar en het onwetende.
Ik probeer dus nu zo veel als mogelijk mijn aandacht af te leiden. Ik ben aan het werk, gisteravond ben ik naar de hardlooptraining in Hoorn geweest en vanavond ga ik gewoon ter voorbereiding op de aanstaande golftrip van zaterdag naar Oostenrijk, een golftraining volgen. Maar als morgen het verhaal een ander draai gaat krijgen zal Oostenrijk niet doorgaan. Het lukt mij niet om dat op te brengen. Voor de rest is het afwachten. Laten we hopen dat het iets onschuldigs is.