Een bevlogen week halverwege

Deze week had eigenlijk een van de hoogtepunten moeten worden. Vlak na mijn amputatie wist ik dat ik ooit weer eens zou kunnen rennen. Deze week was het zover en stond vanavond de eerste officiele hardlooptraining op het programma met mijn hardloopprothese. Ik keek er erg naar uit.

Jammer genoeg is alles overschaduwd door het overlijden van mijn Oma. Ze overleed afgelopen maandag plotseling. “Pats-boem-kabang” zoals ze zelf zou zeggen. Naast het verdriet beleven we ook weer opnieuw alle mooie momenten die we samen hebben meegemaakt.

Afgelopen december was ze nog mee naar Oostenrijk om mij en Priscilla te zien skien. Ze wist ook dat ik vorige week mijn hardloopprothese had gekregen. Oma was een echte Oma. En dat 83 jaar lang. Samen met de hele familie bereiden wij deze week haar afscheid voor.

De training van vanavond was dus meer dan welkom. Even de gedachten ergens anders op richten. Samen met Frank Jol en mijn broer ben ik naar de athletiekbaan in Hoorn gegaan. Daar kon ik meetrainen met Frank Dik, een van de beste trainers van Nederland. Het werd een loodzware training. Naast de vele oefeningen om technisch beter te leren lopen was er ook ruimte om wat meters te maken. Het ging telkens iets beter. De vele uren in de sportschool op de crosstrainer betaalde zich ook nu weer terug. Na anderhalfuur was het kaarsje op. Doordrenkt van de zweet voelde ik me opperbest. Het hardloopgevoel komt langzaam weer terug. En geloof me, dat is werkelijk fantastisch. Er gaan nog vele uren van training in zitten maar ik weet zeker dat ik straks steeds verder en steeds langer zal gaan rennen.