WEBLOG
Het is pas 19 januari. We zijn pas enkele dagen in het nieuwe jaar. Het nieuwe jaar waarvan ik had gedacht dat ik eindelijk eens korte metten kon maken met alle onzekerheden. Het tegendeel lijkt waar. Het voelt alsof we al weer maanden in het nieuwe jaar zitten. Er is al weer zoveel gebeurd. En er staat nog heel veel te gebeuren. Gelukkig ook heel veel positieve dingen. En van het positieve gaan we maar uit.
Slecht nieuws! Vandaag heb ik te horen gekregen dat er nog meer uitzaaiingen zijn gevonden op beide longen. In totaal zitten er nu 6. Weliswaar zijn ze alle zes nog erg klein, het feit dat ze tevoorschijn zijn gekomen is niet goed. Het tempo waarin de aantallen uitzaaiingen zich ontwikkelen en voordoen, is heel slecht te noemen. Daardoor is opereren voorlopig geen optie meer. De verwachting is dat zich daarna opnieuw uitzaaiingen laten zien. M.a.w. Het ziet er momenteel niet best uit voor me.
Als ik een lijn zou moeten trekken die de afgelopen twee weken weergeeft dan zou ik een streep van boven naar beneden trekken en nu weer halverwege terug omhoog. Ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat ik mijzelf niet als een “kankerpatiënt” zie. Maar na de operaties in juni en juli en de nieuwe uitzaaiingen in mijn linkerlong wijzigt dit enigszins. Je wordt er met je kop ingeduwd en ontkennen of in het ieder geval, het anders ervaren wordt onmogelijk gemaakt.
We hebben drie heerlijke dagen kunnen skiën in Oostenrijk. Afgelopen vrijdag na de Christmasparty van mijn werk ben ik een paar uurtjes gaan slapen waarna we richting de bergen zijn vertrokken. De heenreis verliep allerminst voorspoedig. Er was veel sneeuwval en verkeer op de wegen. Een aantal ongelukken zorgde er voor dat we zelfs tot tweemaal toe lang stil moesten staan. Nog nooit hebben we er zo lang over gedaan.
Wanneer je woorden aan het WeBlog toevertrouwd weet je op basis van de reacties hoezeer het wordt gevolgd. Dat is ook een van de redenen om door te blijven schrijven, ondanks dat ik voor mezelf er eigenlijk een tijdje geleden al klaar mee was. Ik merkte dat ik naast alle familie, vrienden en bekenden ook steeds vaker werd gevolgd door lotgenoten, hetzij met een amputatie, hetzij met kanker. En dus als je even niets schrijft weet je ook aan de hand van de reacties dat het weer tijd wordt om iets aan het papier toe te vertouwen.
Vanmorgen heb ik, n.a.v. de twee gevonden uitzaaiingen op mijn linkerlong, een gesprek gehad met de longchirurg in het AMC.
Naar aanleiding van de golfclinic en de wedstrijd die op 30 oktober jl. door de stichting werd georganiseerd, heeft een businessclublid van Golfbaan Naarderbos het idee aangedragen om ook “iets” te doen. Vooral vanwege mijn idee om de komende periode alles in het werk te stellen om in 2016 naar de paralympische spelen te kunnen gaan, werd zijn initiatief geboren.
Na het slechte nieuws van vorige week zijn we de afgelopen dagen prima doorgekomen. We hebben de dingen gedaan die we gepland hadden. En ik moet zeggen dat ik er erg rustig onder ben. Ik heb geen paniekerig gevoel en ik weet dat ook deze operaties weer goed gaan komen.