Vertrouwen

Als ik een lijn zou moeten trekken die de afgelopen twee weken weergeeft dan zou ik een streep van boven naar beneden trekken en nu weer halverwege terug omhoog. Ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat ik mijzelf niet als een “kankerpatiënt” zie. Maar na de operaties in juni en juli en de nieuwe uitzaaiingen in mijn linkerlong wijzigt dit enigszins. Je wordt er met je kop ingeduwd en ontkennen of in het ieder geval, het anders ervaren wordt onmogelijk gemaakt.

Ik merk dat mijn hele vertrouwen in mijn lichaam weg is. Finaal onderuit gehaald kan ik wel zeggen. Ik merk dat ik lichamelijke klachten niet meer kan verklaren of afdoen als klachten maar dat ik direct begin te vrezen dat de kanker bezit neemt van mijn lichaam. Een pijntje in de buik is nog redelijk in perspectief te plaatsen.

Feit is dat ik redelijk intensief heb gegolfd en de skitrip zal vast ook een “aanslag” zijn geweest op mijn spieren. Maar aanhoudende spierpijnen die te lang duren, daar gaat het mis. Ik merk dat de normale verklaringen waarom ik eventueel spierpijn zou kunnen hebben gemakkelijk onderuit worden gehaald door de twijfel en de wetenschap dat er twee uitzaaiingen in mijn longen zijn aangetroffen en dat die celletjes wellicht op “hol zijn geslagen.” En dat is goed klote. De realiteit van mijn gedachten gaan zover totdat ik begin te twijfelen.

De spierpijn die in Oostenrijk begon bleef aanhouden. En goed ook. Pijn in mijn onderrug en mijn linker schouder zorgde voor slapeloze nachten. Mijn gemoedstoestand (en ik denk die van mijn omgeving ook) was niet echt best. Gelukkig kon ik vorige week terecht in het AMC bij mijn oncoloog. Op het eerste gezicht kon zij er niets van maken. Maar we hebben vaker een verassing gehad en zekerheid gaat voor alles. De geplande CT-scan voor januari werd deze week uitgevoerd waarbij er naast een status van de twee uitzaaiingen op de longen ook extra aandacht werd gegeven aan mijn schouder en mijn rug. Volgende week dinsdag krijg ik de uitslag wanneer ik een nieuwe afspraak met de oncoloog heb. Tot die tijd is het afwachten en kijken hoe het gaat.

In vergelijking met vorige week gaat het een stuk beter. De spierpijnen zijn minder geworden. Toch ben ik er niet helemaal gerust op. Zoals ik al zei, is het vertrouwen weg. Ik heb geen sluitende verklaring waarom ik die pijnen zou kunnen hebben. De uitslag van de CT-scan zal duidelijkheid gaan geven waar we nu staan. Ondanks dat ik de spier die de grootse boosdoener is gemakkelijk kan aanwijzen. Ik laat mij twee keer per week door een fysiotherapeut onder handen nemen. Ik merk verbetering en ik merk dat mijn lichaam zich herstelt. Te gelijke tijd merk ik dat het vertrouwen in een goede uitslag terugkomt en het vertrouwen in een goede afloop. Daar ga ik van uit. Ik weet dat positiviteit erg belangrijk is. Maar het wordt lastig wanneer je jezelf lichamelijk ongemakkelijk voelt. Steeds eerder en sneller kom je bij het punt dat je angstig wordt. De afgelopen dagen heb ik alles wat rustiger aan gedaan. Ik wil echter niet te veel dingen laten liggen. Ik wil gewoon mijn dingen doen. Zo zijn we weer in voorbereiding om naar Oostenrijk te gaan. Samen met mijn ex-collega’s en vrienden van ICS gaan we richting Hochfugen om weer een paar dagen te skiën. Kijken hoe mijn spieren het houden.