Ellende en kracht
Het is pas 19 januari. We zijn pas enkele dagen in het nieuwe jaar. Het nieuwe jaar waarvan ik had gedacht dat ik eindelijk eens korte metten kon maken met alle onzekerheden. Het tegendeel lijkt waar. Het voelt alsof we al weer maanden in het nieuwe jaar zitten. Er is al weer zoveel gebeurd. En er staat nog heel veel te gebeuren. Gelukkig ook heel veel positieve dingen. En van het positieve gaan we maar uit.
De afgelopen dagen zijn we doorgekomen in een modus die ik maar moeilijk kan omschrijven. Het zit tussen “gewoon doen” en “angstig zijn” in. Af en toe ging het moeizaam maar we hebben ook veel momenten waarbij we onze dingen gewoon kunnen doen zonder na te denken over de angst die ons steeds binnenvalt. Het nieuws dat ik te horen heb gekregen is immers niet goed.
Maar welke lading de nieuwe ontwikkeling heeft kunnen we nog niet beoordelen, laat staan, voorstellen. Hoe desastreus en “eindigend” is het allemaal. En wanneer dan en hoe dan. Allemaal vragen die lijken op paniekvoetbal. En ik weet dat overhaaste beslissingen nemen, of je laten leiden door angst en paniek, altijd voor ellende zorgt. Daarom proberen we zo gewoon als mogelijk te doen.
Ik doe mijn geplande werkzaamheden, zoek afleiding en ben bezig om mijn conditie te verbeteren. We genieten enorm van elkaar en we zijn veel samen met mijn ouders, broer en andere dierbaren. Van de telefoon blijf ik af. Ik heb niet zo heel veel zin om uitgebreid aan de telefoon, keer op keer, te vertellen hoe het er voor staat. Gelukkig begrijpen de mensen dat. Over aandacht heb ik echt niets te klagen. Dat doet ons allemaal goed. Bloemen, kaarten, berichten, sms-jes, etc. Maar waar het echt om gaat is de wetenschap wat er straks gaat gebeuren. Op zoek naar zekerheid. Op zoek naar een manier om beter te worden terwijl ik niet eens ziek ben. Goed, voor de wetenschap zal ik ziek zijn. Maar ik voel mij niet ziek, althans, ik denk dat ik mij niet ziek voel. Er zijn 500 dingetjes die de afgelopen weken door mijn hoofd speelden. Pijntjes en kleine onopvallende dingen die “wellicht” iets te maken kunnen hebben met de uitzaaiingen. Die gedachten komen telkens op. Wie zegt me dat ik niet ineens ontelbare uitzaaiingen heb. Ik heb de wetenschap van de oncoloog uit het AMC dat dit niets te betekenen heeft. De uitzaaiingen zijn nog altijd zo klein dat er nog geen klachten door veroorzaakt kunnen worden. Maar ja, het vertrouwen in alle feiten is weg. Alles wat enigszins negatief ruikt kan dus ook zo maar op mij van toepassing zijn. Ik moet deze momenten proberen weg te denken. Dat lukt aardig. Het voelt alsof je je kop in het zand steekt en dat tegen beter weten in. Het is voorlopig even niet anders. Aanstaande maandag word ik voor het eerst in het Anthonie van Leeuwenhoekziekenhuis (AvL) verwacht. Ik ben zo benieuwd wat we daar kunnen verwachten. Gek genoeg moet ik steeds aan een slecht nieuwsgesprek denken. Ook dat zal wel weer met het vertouwen te maken. Het vertrouwen dat we “even” niet meer hebben. Maar maandag voelt als “D-day”. Dan zullen we meer weten.
En dan zijn er positieve dingen die zich gelukkig ook nog afspelen. De pijn in mijn schouder lijkt minder te worden. Ik krijg er inmiddels 2 keer in de week intensieve fysiotherapie voor. Daarnaast train ik weer wat in de sportschool op de crosstrainer. Ik houd mijzelf voor ogen dat mijn conditie zo optimaal als mogelijk moet zijn. De sneeuw is gesmolten en morgen ga ik ook weer sinds weken een balletje slaan op de golfbaan. In mijn spel ben ik niet zo heel erg geïnteresseerd. Ik ben benieuwd wat er met mijn rug en schouder gebeurt.
Volgende week woensdag wordt er bij ICS cards in Diemen de afsluiting gehouden voor de fundraising t.b.v. de stichting. Dan zal ook de opbrengst van deze Aktie bekend worden gemaakt. Ik weet nu al dat het een waanzinnig bedrag zal zijn dat de stichting kan gebruiken voor het realiseren van de doelstellingen. Ik ben ongelooflijk benieuwd. ICS heeft een waanzinnige campagne opgezet om geld in te zamelen onder haar personeelsleden. De stichting gaat dus sowieso een glorieuze toekomst tegemoet.