Been omhoog

Nadat ik afgelopen dinsdag een heerlijke golfdag heb gehad, merkte ik dat de onderkant van mijn stomp wat gevoeliger werd. De plek waar ik vorig jaar een ontsteking had zitten speelde weer wat op. Wat tintelingen en korte pijn scheutjes gingen er door mijn stomp heen.

Woensdag op kantoor kreeg ik er voor het eerst wat last van. Ik heb dan ook zo min als mogelijk proberen te lopen. Ik had een afspraak met een journalist staan en er stond een tweemaandelijkse controle in het AMC op de agenda. Binnenkort kan ik wat meer vertellen over het interview dat ik heb gegeven. Het is voor een vrouwenblad.

Volgende week volgt er een fotoshoot! Overdag had ik nergens meer last van. Het gebeurt wel eens vaker dat mijn stomp wat gevoelig is. Wanneer ik dan weer even op mijn prothese heb gelopen gaat dat vanzelf weer over. ’s Avonds keerde het vervelende gevoel toch weer wat terug. Ik ben op tijd naar bed gegaan om zo optimale rust te hebben. Gisteren was het gevoel nog altijd aanwezig.

Ik ben eerder van kantoor naar huis gegaan en heb thuis in alle rust verder gewerkt. Ook nu verdween het prikkelende en stekende gevoel uit mijn stomp. Maar tegen de tijd dat ik naar bed ging kwam het weer terug. Gisteren bij het opstaan voelde het niet prettig aan. Ik heb besloten om de hele dag te rusten en in bed te blijven. Af en toe neem ik een ibuproven en koel mijn stomp met een ijspack. Ik vermoed dat het een overbelasting is door de golfdag van dinsdag. Ondanks het golfkarretje heb ik toch aardig wat af gelopen en was het een behoorlijk lange dag. Goed in de gaten houden maar. Natuurlijk denk ik weer aan vorig jaar toen de overbelasting doorzette en resulteerde in een ontsteking met alle gevolgen van dien. Daar heb ik van geleerd en houd hopelijk op tijd mijn rust.

Vandaag zijn de tintelingen minder maar de vervelende plek aan de onderkant van mijn stomp zit er nog steeds. Natuurlijk breekt het zweet mijn uit wanneer ik er aan denk dat er eventueel een ontsteking kan zitten, met alle ellende van dien. Ik loop op mijn krukken zonder prothese. Op dit soort momenten voel ik me echt beperkt. Vandaag was er ook een bijeenkomst van de stichting Korter  Maar Krachtiog in Utrecht. Spijtig genoeg heb ik deze moeten afzeggen. Gelukkig is het prima weer en kan ik wat in de tuin liggen op een ligbed. Beetje een kleurtje opdoen. Maar een dag als vandaag had ik ook graag op een andere manier benut. Op krukken merk je pas echt weer hoe beperkt de wereld dan is. Ik hou abdolute rust. Morgenavond vertrek ik normaal gesproken naar Duitsland. Ik heb dus nog wel even. Ik bedenk me al hoe ik het beste kan reizen, met of zonder prothese. Ik ga met mijn eigen auto en kan het dus gelukkig zelf makkelijk bepalen.