Voorbereiding op de operatie

Vandaag ben ik ter voorbereiding op de aanstaande operatie opnieuw in het AMC geweest. Samen met mijn moeder en Priscilla hadden we een gesprek met de longarts die een uiteenzetting gaf van de operatie. Wat kunnen verwachten, hoe zal de operatie verlopen en wat zijn de onzekerheden.

Ondanks dat er momenteel geen directe aanleidingen zijn dat de zaken er slechter voor zouden staan dan nu bekend, hebben we wel weer een paar dingen gehoord waar we liever niet aan denken en waardoor de onzekerheid weer de kop op steekt.

Een van die dingen is dat ze tijdens de operatie dusdanig veel uitzaaiingen vinden dat het plan drastisch gewijzigd moet worden. Nogmaals, hier hebben we momenteel geen aanwijzingen voor en is het onderdeel van het “standaardgesprekje”, maar desondanks is het confronterend.

Toen we vanmiddag thuis waren werd ik al gebeld met de bevestiging dat reeds aanstaande maandag de operatie zal plaatsvinden. Hoe laat is nog niet bekend. Dat hangt af van de bschikbaarheid van de operatiekamer. Het is zelfs mogelijk dat er andere prioriteiten worden gesteld en ik maandag alleen maar lig te wachten. Daar ga ik niet van uit maar houd er wel rekening mee. Als eerste zal mijn rechterlong worden geopereerd. En een week of vier later mijn linkerlong. Ter voorbereiding op de operatie was ik voornemens om nog wat aan mijn conditie te gaan doen. Gisteravond ben ik nog naar de athletiekbaan in Hoorn geweest en heb maarliefts anderhalfuur kunnne trainen. Heerlijk was dat. Vanavond en zaterdag ga ik nog wat golfen en verder ontspannen. Meer zit er niet in. Maar ik ben er gerust o pdat mijn conditie voldoende genoeg is. Morgenochtend moet ik mij in het AMC melden voor een aantal pre-operatieve onderzoeken. Ik verwacht morgenavond weer thuis te kunnen zijn. We moeten nu nog wel even bekijken wat we kunnen doen met de botscan die voor aanstaande maandag stond gepland. Die kan nu geen doorgang vinden.

Voor de rest is het afwachten. Het ene moment zijn we van streek, het andere moment lachen we. Maar alles heeft nu een dubbele bodem. Dat gevoel laat me niet los. Als dat ooit los te laten is. De onzekerheid die zich meester van je maakt, het vertrouwen in je lichaam is weg en het ongrijpbare. Dat zijn waardeloze gevoelens die vast wel weer eens een plkeje gaan krijgen. Nu eerst de eerste operatie. Een concrete stap in de richting van herstel.