Weer een stukje
Tja, zo word ik er steeds aan herinnerd dat ik weer wat moet schrijven. Niet dat ik niets heb om te schrijven. In tegendeel. Ik heb weer veel gedaan en meegemaakt.
Vanavond vond ik weer het moment om wat aan het digitale papier toe te vertrouwen. Niet alleen om iedereen te laten weten dat ik als een raket herstel, maar meer omdat ik bij het zien van een interview met Lance Armstrong mij realiseerde dat er bij mij nog altijd kankercellen in mijn lichaam zitten. Even voel ik angst. Die kloterige cellen waarvan er maar weinig mensen weten hoe dat er uitziet. Iedereen op deze aardkloot weet wat de ziekte inhoud maar slechts weinigen weten hoe het monster er uit ziet. Inclusief mijzelf.
Ik heb het een paar keer gevraagd aan mijn oncoloog. Het monster kan grijs en zelfs donkerrood zijn. Alsof ik mij daar iets bij voor kan stellen. Even benauwde die gedachten mij enorm. Al snel maakte dit beeld weer plaats voor de overtuiging dat de verkeerde cellen binnenkort allemaal uit mijn lichaam zijn en belangrijker nog, dat ze wegblijven.
De afgelopen dagen heb ik weer wat gefietst, gezwommen en zelfs al voorzichtig wat gegolfd. Helaas heb ik ook weer de nodige uurtjes moeten investeren in het aanpassen van mijn nieuwe koker van mijn prothese. Het is spijtig genoeg niet zoals een paar nieuwe schoenen. Ik heb een aantal dagen nodig om aan iedere gewijzigde situatie te wennen. Mijn stomp doet dan zeer en ik word gedwongen om rustig aan te doen. Daarnaast speelt de narcose van de operatie mij nog parten. Na iedere lichamelijke inspanning raak ik vermoeid en moet ik rust nemen. Ik doe alles gematigd en ingetogen. Het heeft niet zo veel zin om keihard te trainen om te herstellen. Over tien dagen ga ik opnieuw onder het mes en kan ik opnieuw van voor af aan beginnen.
De pijn is nagenoeg weg. Ik ben nog behoorlijk stijf aan de linkerkant van mijn ribbenkast. De zenuwspier die naar mijn linkerborst loopt geeft pijnlijke prikkels. Dat is vervelend maar acceptabel. Het is een bekend verschijnsel en zal de komende maanden afnemen. Ik kan nog altijd niet slapen op mijn linkerzij. Ik hoop dat dit de komende dagen gaat lukken zodat ik na de tweede operatie toch nog op een zij kan liggen. Anders zal ik telkens op mijn rug moeten blijven liggen. De operatie aan de rechterlong staat gepland voor dinsdag 28 juli. De bevestiging ontvang ik enkele dagen van te voren. Het kan dus net zo goed een dag later worden. Hierop heb ik geen grip en maak me er ook niet zo druk over. Een dag meer of minder is het probleem niet. Ik doe nu net alsof ik vakantie heb en geniet van de momenten waarop het kan. We gaan lekker uit eten en doen leuke dingen overdag. Tussendoor neem ik mijn rust en leef langzaam naar de tweede operatie toe. Daarna begin ik weer van voor af aan.