Progressie in herstel

Eindelijk lijkt het erop dat het herstel zich inzet zoals ik al steeds hoopte. De herstelperiodes worden korter en ik voel dat mijn lichaam steeds meer aankan.

De afgelopen 2 weken zijn met ups en downs voorbij gegaan. Ik had zo nu en dan last van mijn rechter borstspier. En daarbij ga je je dan toch onbewust dingen afvragen.

Maar gelukkig voordat ik echt begin te piekeren merk ik een sterke verbetering van de spierkracht en de prikkels in mijn rechterborst. Ik heb nog altijd wat krachtverlies in mijn rechterborstspier. Wanneer ik bijvoorbeeld een glas drinken van tafel wil pakken, lukt me dat nog niet met gestrekte rechterarm. De echte vermoeidheid heb ik nu achter mij gelaten. Direct merk ik dat mijn lichaam weer vraagt om actief te zijn. Daar waar ik eerst begon na te denken over meer dingen doen, heb ik nu al een aantal activiteiten gedaan.

Zo probeer ik mijn basisconditie te verbeteren door zo veel als mogelijk te fietsen. ’s Ochtends wanneer we Dani naar school brengen pakken we de fiets en zo nu en dan maak ik een kort tochtje. Ook probeer ik veel te wandelen. Dat combineer ik de laatste tijd met het golfen. Mijn koker is weer wat beter gaan zitten doordat mijn spieren en dus de omvang van mijn stomp zijn toegenomen na de operaties. Met golfen creëer ik bewegingen waardoor ik mijn spieren soepel kan houden en kan wandelen tegelijkertijd. Ideaal! Dat laatste gaat steeds beter. In het begin was ik stijf na ieder potje golfen. Nu herstel ik goed en merk dus een verbetering van mijn algehele conditie. Afgelopen week voelde ik mij zelfs zo goed dat ik vrijdag jl. heb meegedaan met een wedstrijd van de N.G.G. tijdens het Helmond Disabled Open. Lees er hier meer over. Daar ben ik als tweede geëindigd en viel in de prijzen. Fantastisch! En met mijn prestaties van eerder dit jaar sta ik in de top van het klassement van de N.G.G. Inmiddels ben ik ook uitgenodigd om van 21 tot 25 september in Italië mee te spelen met het Italië Disabled Open.

Maar gisteren ondervond ik de gevolgen van vrijdag. Ik werd verkouden, mijn stem liet me in de steek en ik was brak en doodmoe. Verplicht een rustdag was noodzakelijk. Op het programma stond eigenlijk een feestdag met mijn werk. Helaas moest ik afzeggen en verstek laten gaan. Maar het belangrijkste was dat ik vanmorgen weer fris en uitgerust opstond. De dag rust van gisteren en de goede nachtrust waren voldoende om me weer fit te voelen. Zo fit zelfs, dat ik vanmorgen weer een halfuurtje op de sportschool ben gaan trainen. En dat voelde weer verdomd goed. De lucht die mijn longen instroomt geeft nog een wat prikkelend gevoel maar dat zal vast langzamerhand minder worden.

De voorbereidingen voor het benefietweekend op zaterdag 26 en zondag 27 september gaan nog steeds in volle vaart door. Iedereen die gisteren de triatlon in Almere Haven heeft bezocht kon er niet omheen. De promotieposters hangen door het hele centrum heen en ook zijn er gisteren onder de bezoekers ruim 5000 flyers uitgedeeld. De inschrijvingen voor de diverse workshops lopen gestaag op. Er wordt door de organisatie gerekend op een grote opkomst van deelnemers en belangstellenden. Ik heb snowboardster Bibian Mentel en atlete Annette Roozen uitgenodigd om het weekend te komen openen. Bibian heeft inmiddels toegezegd. Jammergenoeg is Annette deze ochtend verhinderd maar zal ’s middag wel even komen buurten. Op mijn site staat inmiddels het programma.