Steeds meer

Ik realiseer mij nu pas dat de voorbije dagen erg druk zijn geweest. Ik had geen tijd om het WeBlog bij te werken. En daar ben ik ook wel een beetje blij om. Ik weet ook dat ik niet heb laten weten hoe de controle in het AMC van vorige week dinsdag is afgelopen. Die was gelukkig goed.

De oncoloog vermoede eerst dat er nog niets zinnigs te zeggen was over de longfoto vanwege de sporen die de operaties hadden achtergelaten. We zaten, zeg maar, op een grensgevalletje”. Maar de uitslag was wel degelijk via de longfoto te beoordelen en zoals verwacht goed. Ondanks dat ik mij niet kon voorstellen dat er eventueel toch iets gevonden zou worden, liep ik de hele dag met het zweet in mijn handen.

Sinds 1 oktober werk ik weer 2 dagen per week. Heerlijk om weer met andere dingen bezig te zijn en in een omgeving te verkeren waar mensen andere beslommeringen hebben. Zelfs de futiele beslommeringen van collega’s zijn een verademing als ik dat vergelijk met de zorgen die we weer hadden voor en tijdens de operaties. Nu ligt dat weer achter mij en kan ik me concentreren op anders zaken die zich in de toekomst afspelen. Af en toe kun je onzeker worden wanneer je terugkijkt op de voorbije 2 ½ jaar. Wat staat ons nog te wachten of zijn we nu echt klaar. Vragen die mij af en toe bezig houden. Gelukkig niet al te vaak. Zolang ik doelstellingen heb om na te streven en bezig ben is er ook geen tijd om te gaan zitten peinzen en overdenken. En bezig zijn we.

Ik heb al melding gemaakt van de ondersteuning die ik krijg van First Data (FD). FD is de moedermaatschappij van mijn werkgever. Een wereldwijde campagne is momenteel in volle gang. Allerlei initiatieven worden georganiseerd. Begin november ga ik naar het Europeese hoofdkantoor om over mijn eigen toekomst binnen FD te praten. Vast staat dat ik mijn huidige werkgever (EMS card) zal verlaten om in dienst te treden van FD. Daar ga ik als ambasadeur aan de slag en zal zowel commercieel als intern werkzaamheden gaan uitvoeren. Met de levenservaring die ik heb opgedaan en met mijn zakelijke ervaringen zal ik op diverse niveau’s en bij verschillende projecten motivatietrainingen en presentaties gaan geven. Inhoudelijk moet ik het gesprek dat gepland staat nog afwachten.

Vooral met de stichting maken we enorme vorderingen. Het benefietweekend was een mega-succes. Vanavond wordt restaurant “Bij Brons” in Almere Haven geopend. In plaats van bloemen vragen de eigenaren aan alle genodigden om een donatie ten behoeve van de stichting te doen. Dat is natuurlijk een fantastisch en bezonder royaal gebaar waar we heel blij mee zijn. Door een financiele basis te krijgen kunnen we sterk beginnen. Het eerste evenement van de stichting staat voor de deur. Op vrijdag 30 oktober organiseren we een golfclinic voor lotgenoten en een officiele wedstrijd voor leden van de NGG, waar ik zelf ook bij speel. Inmiddels hebben we 22 aanmeldingen voor de clinic. Een prachtig resultaat voor een eerste ervaring. Daarnaast staat de organisatie van de stichting steeds meer als een huis. Naast de juridische aspecten bakenen we nu ook de doelstellingen steeds concreter af. Dat is het voordeel om 4 bestuursleden die vanuit het bedrijfsleven komen, in het bestuur te hebben.

En ik kan met recht zeggen dat we doelstellingen hebben afgesproken. De stichting zal vier taken gaan uitvoeren tot en met 2016. We zullen er voor gaan zorgen dat:

- Er clinics en sportevenementen voor lotgenoten worden georganiseerd,
- Dennis van der Zeijden naar de paralympische spelen in 2016 wordt begeleid,
- Enkele lotgenoten ondersteunen met dezelfde ambities,
- Enkele lotgenoten ondersteunen die op sportief gebied meer willen bereiken.

De “roadmap” is afgebakend. Hiermee kunnen we er voor zorgen dat onze vier doelstellingen optimaal worden gemonitord, begeleid en behaald.

Dit alles kost veel energie. En juist dat laatste krijg ik steeds meer. Ik ben weer in staat om vaker te sporten. Ik probeer regelmatig te golfen waarbij ik inmiddels een paar keer de baan wandelend heb volbracht. Gisteren heb ik nog ruim 1.7km gelopen en vanmorgen in Almeerderhout een kleine 3km. Daarnaast train ik 2 tot 3 keer per week in de sportschool waarbij ik momteel weer 20 minuten achter elkaar op de crosstrainer kan staan. Een betere steigende lijn kan ik me niet voorstellen. Langzaam kom ik weer op een acceptabel niveau terug. Ik weet dat er heel veel mensen zijn die dit al een geweldige prestatie vinden. Ik ook, wees maar niet bang. Maar ik merk dat de basisconditie langzaam op een hoger niveau komt. Nu transpireer ik nog snel na een korte inspanning. Mijn uithoudigsvermogen moet nog stukken beter. Maar het begin is er. Nu stukje voor stukje verbeteren.

Aanstaande maandag heb ik een botscan in het AMC. ’s Ochtends vroeg wordt ik met contrastvloeistof ingespoten. 2 Uur later volgt de scan. Een onderzoek om zeker te weten dat er nergens anders in mijn botten verkeerde cellen zitten. ’s Middags ga ik weer een keer naar Frank Jol in Hoorn. Mijn hardloopprothese bevindt zich nog altijd in proeffase. Ik ben op een punt aangekomen waarbij ik denk dat ik het hardlopen weer (heel)  rustig kan oppakken. Daarom gaan we verder met het afbouwen van de prothese. De omvang van mijn stomp is minder geworden. Dat heeft weer tot gevolg dat de proefkoker die nu op de sportprothese zit, te ruim is geworden. Met de definitieve koker kan ik het geheel strakker om mijn been krijgen. En als ik eenmaal weer wat kan rennen dan gaat mijn conditie ook in een rap-tempo omhoog.