Almeers griepje
Toen ik afgelopen vrijdag thuiskwam had ik ongeveer 3 ½ uur in de regen gelopen ergens in Friesland. Op zich een prachtige omgeving en ik was in goed gezelschap. Maar de volgende keer doe ik dat liever wanneer het droog en wat warmer is. Ik had zo’n moment van: “wat doe ik hier?”. Op de weg terug in de auto voelde ik mij wat grieperig worden. Ik werd moe, mijn wangen begonnen te gloeien en ik voelde zo’n typisch grieperig gevoel diep in m’n lichaam.
Thuis aangekomen was ik er klaar mee en ben ’s avonds, nadat we bij mijn ouders gegeten hadden, op tijd naar bed gegaan. De volgende ochtend was het er niet echt beter op en ik besloot dan ook om niet naar de skitraining te gaan. Ik merkte dat ik even alle indrukken van de afgelopen week moest laten berusten.
In mijn achterhoofd (en ik zal hier vast niet de enige in zijn) speelde de Mexicaanse griep steeds op. Ik werd er een beetje angstig van. Daarnaast voelde ik mij beroerder worden. Ik was ongelooflijk moe en dacht zelfs dat ik mijn longen begon te voelen. Onder het mom van “niet zeuren” zijn we naar de voetbalwedstrijd van Dani gegaan. Ook daar kregen we letterlijk enkele bakken regen in onze nek gegoten. Gelukkig loste de scheids het vakkundig op zodat we weer snel huiswaarts konden keren om voor de televisie Sinterklaas weer voet op Nederlandse bodem te kunnen zien zetten. Ook zaterdagavond ben ik weer op tijd naar m’nmandje gegaan. Het slapen was door alle hersenspinsels geen succes. Er spookte te veel door mijn hoofd. Ik voelde mijn longen en ik voelde ze niet. Ik had wat last van tintelingen in mijn stomp en binnenin mijn buik speelde zich een houseparty af. Mijn gedachten dwaalden weer af naar de reguliere controle van aanstaande dinsdag in het AMC en de zenuwen namen toe. Ik dacht weer aan alles wat verkeerd kan gaan. De uitzaaiingen die zo maar weer terug kunnen komen, eventuele operatie maar vooral dat verdomde gruwelijke klote gevoel van onzekerheid die ik juist niet meer heb. Ik had eigenlijk al vrij snel na de operaties het gevoel van zekerheid en onbezorgdheid weer terug gevonden. Ik kan me weer opwinden en druk maken over stomme dingen. Onverklaarbaar dat ik juist nu van die rare gedachten krijg. Ik begreep er niets van. Na een nachtelijk kopje thee keerde de rust weer wat terug en kon ik gaan slapen. Ook zondag hebben we het rustig aan gedaan. Het weer voorkwam overigens dat we buiten niets konden ondernemen. Vanavond was de vermoeidheid en het grieperige gevoel weer weg. Voorlopig geen Mexicaansegriep maar een leuk vooruitzicht voor morgen. Dan staat een golftraining op het programma door golfpro’s die de aanvullende opleiding volgen van de NGF en de NGG. 2 ½ uur training door een groep van beste pro’s uit Nederland. Disabled Golf zit in de lift!