Nieuwe longoperatie
Eigenlijk had ik dit stukje moeten beginnen met het is potverdikkeme terug! Vanmorgen tijdens de reguliere controle kreeg ik het nieuws te horen dat ik dus niet wilde horen. Er zijn tijdens de afgelopen CT-scan twee uitzaaiingen op mijn linkerlong aangetroffen. Als ik het vorige stukje teruglees dan zou je bijna denken dat ik wel een heel gevoelig lichaam heb dat ik me al zorgen maakte. Die zorgen waren tot en met vanmorgen 10.25 uur weg. Nu zijn ze weer gedeeltelijk terug. Direct daarna kan ik al ter voorbereiding op de operatie een longfunctie laten afnemen. Ik was er toch dus dan maar net zo goed direct. Die is inmiddels achter de rug.
Maar natuurlijk is het geen goede zaak als er zo kort na de operaties van juni en juli weer uitzaaiingen worden aangetroffen. Maar om te spreken van een regelrechte ramp is ook overdreven. Althans, als ik de woorden van de oncologe goed begrijp. Vooropgesteld, het is slecht wat hier gebeurd. Maar desondanks vind ik een aantal punten die voor mij het gegeven tot hoopvol maken. Het had ook nu weer erger kunnen zijn. Waarom?
Het betreft hier twee kleine uitzaaiingen van respectievelijk 3mm en 6mm. Ze zitten vlak bij elkaar aan de rand van mijn linkerling. Dit maakt opereren net als de vorige keer prima mogelijk. Omdat de twee uitzaaiingen dicht bij elkaar zitten hoeft er niet al te veel longweefsel weggehaald te worden waardoor longfunctieverlies zeer waarschijnlijk tot een minimum beperkt blijft. Dat biedt hoop. Op donderdag 3 december ontmoet ik opnieuw de longchirurg die ik van de vorige keer ken. Ik hoop ook dat Dr. Lam daarbij is. Hij bepaald wanneer er geopereerd gaat worden. Theoretisch is het mogelijk dat er nog wordt gewacht totdat de uitzaaiingen iets groter zijn. Dit heeft te maken met het feit dat 3mm wellicht niet zichtbaar is met het blote oog en operatief verwijderen bemoeilijkt wordt. Daar is wat voor te zeggen. Wat betreft mijn “kansen” lijkt het erop dat niemand hier gelukkig van wordt. Maar om te stellen dat dit een voorbode is op het einde is ook te vroeg. De meningen zijn niet bijgesteld. Het kan nog een paar keer terugkomen totdat het over is of het blijft na dit weg. Niemand weet dat alhoewel ik me zo langzamerhand begin af te vragen of er hier geen andere “machten” in het spel zijn.
Ik heb samen met Priscilla besloten om gewoon de dingen te blijven doen die we ons hadden voorgenomen. Dat wil zeggen dat ik morgenochtend lekker ga golfen, donderdag ga werken en daarmij de werkzaamheden van mijn nieuwe baan verder ga opstarten. Vrijdag heb ik een bijeenkomst op golfbaan Naarderbos waarbij we gaan bespreken hoezeer de businessclub aldaar mijn stichting kan ondersteunen. Zaterdag vieren we de 7e verjaardag van Dani en loop ik als hulppiet mee tijdens de intocht van Sinterklaas in Kortenhoef. Op 3 december weet ik meer en kunnen we verdere conclusies trekken. Ik hoop dat de dokter besluit om mij toch voor de Kerstdagen te opereren. Dan kan ik in het ieder geval het nieuwe jaar “schoon” inluiden. Helaas heeft dit wel de consequentie dat ik tussen Kerst en oud- en nieuw niet zal gaan skien in Oostenrijk en de trip naar Hochfugen op 7 januari moet afzeggen.
In het ieder geval ben ik nog altijd optimistisch en kalm. Ik hoop dat ik dat blijf en dat de berichten en daarmee mijn mogelijkheden blijven zoals ik ze nu denk te begrijpen. Ondanks dat het ongelooflijk en onvoorstelbaar is, kan ik er niet omheen. Het is terug.