Zware week

Wat een waardeloze week heb ik achter de rug. Weer anders dan de voorgaande keren en weer zwaarder. Dinsdag na de inname op zich een prima dag. We hebben nog lekker kunnen lunchen en ik ben naar een receptie van mijn werk geweest. ’s Avonds kwam “de man” onverbiddelijk met de hamer.

Ik ben om 18.30 uur gaan slapen en werd de volgende ochtend pas weer wakker.

De volgende dag was ik moe en brak. Noem het misselijk. Deze misselijkheid nam in de loop van woensdag toe en was donderdag echt niet leuk meer. Bij het denken aan pillen en medicijnen moest ik al kokhalzen, de rillingen liepen over mijn rug. Pas in de loop van zaterdag begon ik mij weer een beetje beter te voelen. Eten lukte gek genoeg wel. Maar goed, iedere ochtend moeten die rakkers gewoon worden ingenomen. Ik heb inmiddels zo mijn trucjes die soms werken. Maar geloof me, als ik nu alk aan morgenochtend denk, wanneer ik zo’n 14 pilletjes moet slikken, ben ik op slag misselijk. Zondag was een heerlijke dag waarbij we op visite langs de Vecht hebben ge-bbqt.

Vandaag staat niet alleen de eerste wedstrijd van het Nederlands elftal op het programma maar ook de wekelijkse controle in het AvL. In tegenstelling tot wat ik dacht dat mijn bloedwaarde niet echt best zou zijn omdat ik mij zo belabberd voelde, bleek het tegenovergestelde waar. Nog niet eerder was de belangrijkste waarde zo hoog geweest. Stiekem hoopte ik erop dat de bloedwaarde te laag zou zijn en de kuur werd geannuleerd. Niets is minder waar. Morgen gewoon weer een kuur, de laatste van deze maand. Volgende week ben ik vrij.

Mijn klachten over misselijkheid worden gelukkig zeer serieus genomen. Hierdoor krijg ik extra en zwaardere medicatie om te voorkomen dat ik opnieuw een soortgelijke week tegemoet ga. Laten we hopen dat het gaat helpen. Want het is echt geen pretje.