Mislukte chemokuur
Tijdens het gesprek met de professor en de Nurse Practisioner in het Avl van vandaag, was naast de positieve uitslag van de CT-scan ook weer tijd om de moeizame inname van de chemokuur te bespreken. We besloten om de kuur vanaf nu ’s avonds in te nemen.
Moeizaam omdat ik bij de gedachten aan de 8 chemopillen al braakneigingen krijg. Aanvankelijk viel dat nog wel mee maar de laatste keren was het echt geen pretje. Twee weken geleden kon ik mijzelf nog redelijk oppeppen door boven een bak met aardbeien te gaan hangen en die heerlijk zoete geur in te ademen om vervolgens de 8 pillen een voor een in te nemen.
Maar zodra ik bij pil 4 of 5 ben gaat het mis. Mijn lichaam begint te sputteren en te protesteren. Mijn maag maakt bewegingen om alles omhoog te duwen terwijl ik met de pil in mijn mond en een slok water juist het tegenovergestelde probeer te doen. Allerminst prettig. Het is inmiddels een keer voorgekomen dat ik na de derde pil moest overgeven en alles uitspoog. Die keer kon ik een pil nog redden en de overige na verloop van tijd innemen.
Vanavond ging het echter goed mis. We hadden besloten om de chemopillen aan het einde van de dag in te nemen. Dan had ik voedsel in mijn maag. In tegenstelling tot de vorige keren dat ik de pillen ’s morgens in nuchtere toestand moest nemen. Ook kreeg ik Lorezepam, een middel dat je slap, slaperig en duf maakt. Dit wordt vaker gegeven bij mensen die chemotherapie krijgen omdat door de werking de spierreflexen afnemen. Dus het kokhalzen en de mate van “ontspannenheid” zouden de inname moeten bevorderen.
Vanmiddag had ik een golfwedstrijdje met de Businessclub op Naarderbos. Nadien een heerlijke b.b.q. waar ik me rustig heb gehouden. Niet te veel en niet te vettig gegeten. De slabak was mijn grote vriend. Alles met in ogenschouw de inname van de chemopillen later op de avond. Na inname van de Lorezepam begon ik mijzelf aardig duf te voelen. Ik zwalkte door het huis en wachtte op het juiste moment om de chempillen in te nemen. Vervolgens zou ik naar bed gaan. De eerste drie pillen gingen redelijk goed naar binnen. De vierde sputterde al wat tegen. Nadat ik de vijfde had ingenomen ging het mis. De hele handel kwam naar buiten en belande inclusief de b.b.q. in de gootsteen. Suf, zwalkend en vooral enorm teleurgesteld kon ik met geen mogelijkheid de pillen omderscheiden van de rest. We besloten om de volgende dag het AvL te bellen en advies te vragen wat te doen met de 3 resterende pillen. Want ik zag het niet zitten om die in de avond nog in te nemen.
Op dinsdag belde ik met het AvL en vertelde het gebeuren. Doordat onbekend is of er überhaupt pillen zijn blijven zitten (die kan is klein) en aangenomen wordt dat de drie resterende pillen de enige zouden zijn, is besloten de kuur voor deze week niet verder in te nemen. Het zou een onvolledige kuur worden en dus geen nut hebben. Tja, en nu? Aan de ene kant baal ik dat het niet is gelukt om de kuur op een makkelijkere manier in te nemen. Aan de andere kant ben ik blij dat ik na het goede nieuws over de CT-scan een extra weekje heb waarin ik mij niet beroerd hoef te voelen. Ik weet dat we een serieus probleem gaan krijgen. Ik MOET die kuur innemen. Zelf heb ik het idee dat we nog wat meerde zaken kunnen proberen. De smaak tijdens het innemen in mijn mond moet sterk worden beïnvloed door iets dat ik gemakkelijk kan wegslikken. Ik denk dat ik maar eens yoghurt of pasta ga proberen.