Wereldprimeur in het AvL
Tja, daar lig ik dan. Voor het uitzicht hoef ik het niet te doen. Vanmorgen even voor zevenen vertrokken om precies om 8 uur in het AvL te zijn. We haalden eerst mijn moeder op. De planning liep even anders. Gladheid, ongevallen en dus veel file. Maar al met al waren we er om 8.45 uur.
Een dag vol met onderzoeken, controles, bloedafnames en informatie. En dan natuurlijk nog de inname van de allereerste kuur. In dit geval letterlijk. Want na alle ratten en apen ben ik de eerste ter wereld die deze medicatie inneemt. Doel van dit medicijn is er op gericht om de eiwitten die ervoor zorgen dat de kankercellen kunnen groeien, tot stoppen worden gebracht.
Vanmorgen werden er eerst een paar pogingen gedaan om een infuus aan mijn rechterarm te prikken. Na twee misprikken werd de actie gestaakt en moest er een andere verpleegster komen om het aan de linkerkant in één keer goed te doen. Omdat ik de allereerste ter wereld ben die dit middel toegediend krijgt zijn deze strenge controles noodzakelijk. Pas volgende week start er in Engeland een tweede proefpersoon. Er kan uiteraard van alles misgaan. In het begin werd er om de 30 minuten bloed afgenomen. Na 12-en om het uur. Ook wordt er telkens een CT-scan gemaakt. En toch is de keuze om mij te laten starten weloverwogen gemaakt door de professor. Het is niet zo dat men maar van alles probeert onder het mom van “we zien wel.” Nee, er zit een gedachte achter. In hoeverre deze gedachte werkelijk reëel is, valt niet te voorspellen. Zeer waarschijnlijk volgen na de kuren die ik krijg nog meerdere op andere testpersonen met een hogere dosis.
En zo ging de dag voorbij waarbij we in de avond samen met Priscilla, mijn ouders en broer samen zaten. Best nog wel gezellig. De zusters hadden eindelijk een leuke kamer gevonden waar ze gezellig konden kletsen. Sander bleef bij mij kijken naar de Champions League wedstrijden. Hier op de C-vleugel van de vierde verdieping liggen allemaal patiënten die experimentele chemo ondergaan. Op zich een aparte sfeer waar je aan moet wennen. Het AvL is in vergelijking met het AMC een hotel. Internet, televisie nieuw meubilair, mooie kamers en vooral lekker eten. Er is een speciale ruimte waar een keuken ter beschikking van de patiënten staat. Erg goed! Zo hoef je niet een dag van te voren te kiezen wat je gaat eten. En als je dan misselijk bent van de chemo kun je iets kiezen wat je op dat moment binnen kunt krijgen. Het nadeel is dat er hier op de afdeling en in het restaurant in het bijzonder, behoorlijk wat bedrijvigheid is van mensen die hun dierbaren verliezen. Soms al binnen een paar uur. Niet echt een fijne plek om tussen te zitten. Je merkt hier hoezeer de mensen bezig zijn om de oplossing voor het kankerprobleem te vinden. Allerlei studies, experimenten en vooral kennisvergaring vindt er hier plaats. Als ik de verpleging en de artsen hoor praten over hun collega’s hoe gedreven zij zijn is dat geweldig om te horen en vooral iets waar je niet zo bij stil staat.
Vanmiddag zag ik in een van de andere kamers hier op de afdeling een ex-collega van mij bij ICS die een paar jaar geleden is begonnen met haar gevecht tegen kanker. We hadden elkaar al een geruime periode niet gezien. Wel kreeg ik af en toe een mailtje van haar. Ongelooflijk dat we elkaar hier, juist vandaag tegenkomen.
Inmiddels zijn alle infusen er weer uit. Alle bloedafnames zijn voor vandaag gedaan. Morgenochtend, 24 uur na inname van de pil, de laatste bloedcontrole en ECG scan en dan weer naar huis. Klaar voor het verjaardagsfeestje van Dani. We gaan met de kids naar de film.