Zaal vol met zieken

De tijd vliegt voorbij. Als een mallemolen knallen niet alleen de dagen in rap tempo aan je voorbij maar ook de weken gaan vliegensvlug van de een naar de ander.

Inmiddels heb ik de eerste echte kuurweek achter me. Na het opstarten in het AvL begon ik op maandag 14 december met een capsule in de ochtend en eentje in de avond. De week is zonder enige noemenswaardigheid voorbij gegaan. Het innemen van de capsules gaat zonder moeite, ondanks dat ze groter zijn dan de vorige.

Maar dat waren er 8 en nu slechts eentje. Het grootste ongemak ondervind ik van het inname schema. 2 uur voor inname en 1 uur na inname mag ik niets eten. Ik heb de afgelopen week lopen stoeien met een voor mij zo gunstig als mogelijk inname moment. Aanvankelijk dacht ik dat 8 uur ’s morgen en 20 uur ’s avonds wel comfortabel zou zijn. In de ochtend had ik dan geen last van een uitgesteld ontbijt, 8 uur innemen betekent 9 uur ontbijten. Maar ik kwam aardig in de knel met het avond eten. 20 uur innemen betekent vanaf 18 uur niets meer eten, oftewel om 17 uur eten of om 16 uur in het restaurant zitten. Dat werkt niet echt. Ik heb daarom besloten om de capsules om 11 uur en 23 uur in te nemen. Dan eet ik in de ochtend om 8 uur wat en kan ik ’s avonds rustig tot 21 uur eten zonder rekening te houden met de klok. Ik ben enorm blij dat er geen gekke bijwerkingen zijn bij deze medicijnen. Mijn haren waren spierwit geworden door de vorige kuur, worden nu langzaam aan weer donkerder. Mijn baard, bakkebaarden en nieuwe haren zijn zwart te noemen. Opnieuw een complete metamorfose…
 
Gisteren stond er opnieuw een controledag gepland in het AvL waarbij ik allerlei onderzoeken zou krijgen om te zien of de medicijnen geen schade toebrengen aan mijn organen. Te denken valt aan bloedsuikerspiegel, hartspier, lever, longen, etc. Variërend van om de 2 uur bloedafname tot een ECG scan. Het laatste onderzoek zou 12 uur na het eerste onderzoek plaatsvinden. Dani zou de gehele dag bij mijn schoonouders zijn. Ik moest nuchter komen voor de eerste bloedafname en ECG scan. In het ziekenhuis bleek dat men onder `nuchter` verstaat dat de medicijnen ook niet worden ingenomen. Dat schrijft het protocol voor. Ik was hiervan niet op de hoogte en had geen flauw idee dat dit zo moest gaan. Dus we waren er voor niets. Omdat dit experimentele verhaal toch wel wat flexibiliteit van ons en van het ziekenhuis vraagt, moesten we vandaag terugkomen om de onderzoeken af te nemen. Wat op zich geen probleem moest zijn. We besloten dat ik alleen zou gaan zodat ik in het ziekenhuis nog wat werk kon afmaken en ik vond het fijn dat Dani en Priscilla dan gewoon hun eigen dingen thuis konden doen. Daarnaast was ik ´s middags uitgenodigd voor de Kerstborrel bij mijn voormalige werkgever en sponsor ICS. Ik wilde er perse bij zijn. Kortom de gehele dinsdag in het AvL. Ik had weer dezelfde kamer en hetzelfde bed als de vorige keer. Zo gezegd zo gedaan. De controles gingen in een rap tempo. ’s Middags was er een Kerstconcert waarbij Peter Faber nog een Kerstverhaal vertelde. Dat deed hij overigens erg goed. Ik was er in mijn enthousiasme naar toe gegaan. Het leek mij wel een leuke verzetje en het zou niet zo heel lang duren. Ik kwam iets later binnen dan het aanvangstijdstip. Eigenlijk zag ik al direct dat ik fout zat. De zaal was gevuld met bedden en zieke mensen. De vrijwilligers “zogen” je als het ware met hun blikken naar binnen. Echt kans om rechtsomkeer te maken had ik niet. Daar zat ik dan. Te midden van kale koppen, wandelende chemozakken op een stang, mensen op bedden en huilende mensen. Helemaal niet mijn plek. Volgens mij geloofde niemand dat ik daar ook thuis hoorde, ware het niet dat ik een zichtbaar infuus in mijn linkerhand had zitten en mijn trainnigsbroek aan had. Gelukkig kwam er nog een “bed” te laat en had ik een kans om op te staan en aan de zijkant te gaan zitten. Dat was wat beter.
 
In de namiddag kon ik naar de Kerstborrel van ICS gaan. Men is in het AvL erg flexibel en ik ging omgekleed en wel naar Diemen toe. Na de Kerstborrel ging ik weer even terug naar het AvL voor de allerlaatste bloedafname. Zo kwam de dag ten einde. Alles met een omweg en met wat moeite. Maar daardoor kon ik wel alles doen wat ik wilde.