Scanuitslag
Vandaag kreeg ik de uitslag van de 6-wekelijkse CT-scan. De scan was vorige week woensdag genomen. Het eerste resultaat van deze nieuwe kuur. De kuur waarvan ik de eerste ter wereld ben!
Iedere scanuitslag is altijd weer een spannend moment en komt in de categorie ongrijpbaar, machteloos en beangstigend. Dat betekent dat de nacht er voor slapen niet echt heel lekker gaat en waar ik gemakshalve maar een klein pilletje voor heb genomen. Het onbehagelijke gevoel werd versterkt doordat ik al een aantal dagen last heb van wat benauwdheid en een branderig gevoel in mijn maag.
Het resultaat van de scan was duidelijk. Er is een lichte groei geconstateerd van enkele uitzaaiingen. Dus niet alle en belangrijker nog, er zijn nog steeds geen nieuwe uitzaaiingen in mijn longen aangetroffen. Voor de artsen is de conclusie simpel. De medicatie doet niet wat ze voor ogen hadden en werkt niet geheel naar verwachting. Bij deze conclusie moet er een beslissing worden genomen.
Een beslissing die de professor zal moeten nemen maar waarbij ik uiteraard wel "tot in het redelijke" invloed heb. Op basis van de marginale groei, het uitblijven van verdere uitzaaiingen én het weinige hinder dat ik ondervind van de medicijnen vind ik het wel best zo. Er ligt nog één chemo op mij te wachten maar waarbij ik weet dat dit een mogelijk middel is en niet dé oplossing. Daarbij genomen wordt ik van deze andere chemo wel ziek. Dus mijn eerste vraag was of de huidige medicijnen niet wat langer de tijd nodig hebben om resultaat te zien. Het antwoord luidde dat dit doorgaans niet zo is. Voor mij belangrijk om eind februari nog lekker te gaan skiën. Met de nieuwe chemo weet ik dat dit praktisch gezien geen succes zal gaan worden. Mijn verzoek was dan ook om toch nog minimaal één kuur door te gaan met het huidige middel, het wat langer de tijd te geven en de volgende scan af te wachten voor een beslissing. Let wel, dit is ingegeven door de feiten die er liggen. De uitzaaiingen zullen mijn houdbaarheidsdatum steeds dichterbij brengen maar volgens de artsen kan ik momenteel geen hinder ondervinden van de uitzaaiingen en zal er nog geen levensbedreigende situatie ontstaan.
Gelukkig vond de prof. dit een aannemelijk plan omdat we nog steeds "werken" binnen redelijke marges. Hiermee is mijn wintersport veilig gesteld en kunnen we het nieuwe middel nog even de kans geven. Het benauwde en branderige gevoel kan te maken hebben met wat maagzuur. De plekjes op mijn longen kunnen hiervan niet de oorzaak zijn. Hiervoor krijg ik vanmiddag wat vanuit de apotheek.