Rustdag in Oostenrijk
Terwijl de broodnodige sneeuw langzaam uit de lucht komt dwarrelen, heb ik weer een zin en tijd om een “stukkie” te schrijven. Vandaag staat er een rustdag op het programma.
De afgelopen dagen hebben we lekker geskied met als hoogtepunt de dag van gisteren. Een dik pak verse sneeuw zorgde er voor dat de pistes optimaal waren en de wereld weer maagdelijk wit. We zijn weer in ons vertrouwde skidorp Going am Wilden Kaiser.
De laatste bijdrage in het WeBlog is alweer van een maand geleden. De afgelopen maand hebben we weer aardig veel gedaan. Zo organiseerden we met de foundation op 22 januari jl. een sledgehockeyclinic en op 5 februari een skiclinic. Beide evenementen waren een groot succes. Het volgende evenement staat voor 9 april gescand. We gaan vrolijk verder want het enthousiasme van de deelnemers wordt steeds groter en ik merk dat we met de foundation echt een verschil maken. Niet alleen in toegankelijkheid, kwaliteit en afwisseling in de sporten die we aanbieden maar vooral omdat de deuren die we willen openen nog steeds gemakkelijk open gaan. Samen met de twee medebestuursleden
Hier in Oostenrijk is het uitstekend vertoeven. Alhoewel ik ook alweer met mijn gedachten bij het komende golfseizoen zit. Ik heb inmiddels al weer een paar baantjes gelopen en moet eerlijk zeggen dat ik opnieuw een stijgende lijn te pakken heb. Bij terugkomst staat ook al weer de eerste businessclubwedstrijd op Naarderbos op het programma. Maar eerst nog even lekker op de lange latten in het Tirolerland. 3 weken geleden waren we hier ook al met z’n drieën. Toen waren de sneeuwcondities optimaal. Het was koud en onbewolkt. Toen wij afgelopen donderdag aankwamen waren alleen de pistes wit van de kunstsneeuw. Het wintersportgevoel was ver te zoeken. Gelukkig zijn we nu weer bedeeld met een flink pak sneeuw. Ik moet eerlijk bekennen dat ik deze wintersportvakantie anders benader dan voorheen. Ik merk simpelweg dat mijn spierconditie is afgenomen en dat ik meer moet verdelen en doseren als voorheen. Dat is even wennen maar met wat beleid prima te doen. De après-ski bestaat daarom voor mij vooral uit frisdrank. Door enig alcoholgebruik blijf ik te vermoeid en herstel ik niet snel genoeg om de volgende dag weer alles uit de kast te halen. Kwestie van prioriteiten stellen. Het wordt er immers niet minder gezellig om.
Ik voel mij nog altijd redelijk goed. Af en toe heb ik last van kortademigheid, waarvan niemand echt de oorzaak kent. Een gevoel alsof er een baksteen op mijn maag ligt. Ik voel het zelfs in mijn keel. Soms blijft het wat langer aanwezig. Ik heb al wat medicijnen geprobeerd die maagzuur moeten remmen. Maar ik kan niet echt zeggen dat dit nou hielp. Het is net zo snel weg als dat het komt.
Ik heb het aankomend toernooischema van de NGG (zie www.gehandicaptengolf.nl) ook weer in bezit. Als alles goed verloopt staan er weer een paar leuke nationale en internationale toernooien op het programma. Het eerste buitenlandse toernooi is het Tsjechisch Open vanaf 20 mei. Ik ga daar samen met Priscilla naar toe. Praag ligt op enkele kilometers afstand en is de moeite van een bezoek waard.
Straks na thuiskomst in Nederland volgt er weer een longscan en zullen we horen of er opnieuw een groei is te zien van de tumoren die zich schuilhouden in mijn beide longen. 6 weken geleden was er een marginale groei te zien. Maar groei is groei! Ik verwacht ook nu dat er opnieuw groei wordt geconstateerd én dat het nu echt afgelopen zal zijn met deze kuur. Het is ook te mooi om waar te zijn. Een kuur waarvan je geen enkele bijwerking hebt, zou de oplossing kunnen zijn. Zoals gezegd verwacht ik opnieuw groei waarna er een andere kuur zal volgen. De mogelijkheden raken zo langzamerhand op maar ik weet ook dat er wekelijks, nee dagelijks, nieuwe experimentele kuren starten. Zoveel is mij wel duidelijk geworden tijdens de gesprekken met de prof. In het ieder geval gaan we nog wat lekker dagen tegemoet hier in Oostenrijk.