De eerste kuur zit er op
Of het nu aan het weer ligt of alle zomerse mailtjes van iedereen op Facebook of dat ik mij redelijk goed voel na de chemokuur, ik wilde gewoon lekker naar huis en eigenlijk ook wel in de tuin gaan liggen.
Maandag meldden we ons even voor 8 uur in het AvL. Het was niet al te druk op de weg richting Amsterdam. Volledig volgens plan werd ik in een strak tijdschema aan infusen gelegd en kon de nodige onderzoeken ondergaan alvorens te straten met de feitelijk kuur.
Dus ECG-tje, de eerste bloedafname en nog wat checks. Nadat dit was afgerond nam ik de eerste pillen om 9.52 uur waarna ook de chemo via infuus werd aangesloten. Alles verliep voorspoedig. Maarliefst nog 9 keer kreeg ik deze dag een bloedafname. Ik lig dus met in mijn ene arm een chemoinfuus en aan mijn andere arm een kraantje waaruit ze gemakkelijk bloed kunnen “tappen”. Dat gaat hier trouwens gemakkelijker dan wij dat tijdens het Burg Bieren feest doen in Ermelo het eerste weekend van augustus.
De rest van de dag ging aardig snel voorbij. De misselijkheid kwam langzaam aan opzetten maar belemmerde niet mijn eetlust. ’s Avond nog een karbonade met wat tuinboontjes gegeten en de dag was al weer bijna een feit. De artsen waren zeer meegaand om mij lekker vol te gooien met dé medicatie die echt helpt tegen misselijkheid. Het was zeer goed te doen. Vandaag nog een bloedafname en ECG gehad waarna ik weer huiswaarts kon. Ik dacht er even iets makkelijker over dan dat het in werkelijkheid was. Althans, Ik ging wel “even naar huis” maar de artsen wilden eerst weten of alles wel echt onder controle was. De mogelijke bijwerkingen zijn niet “misselijk”. Grappig dat woord zo, maar alles ging goed en ik merk dat men het prettig vind wanneer ik de dingen helder en duidelijk aangeef. Op naar huis dus. Thuis aangekomen hewb ik nog een bordje eten gegeten. Daarna viel ik als een blok in slaap, lekker in mijn eigen bed, tot de volgende dag.
De wekker ging al weer vroeg want het programma voor woensdag was aardig gevuld. Ik moest mij weer opnieuw melden in het AvL voor een dag vol met bloedafnames. Terwijl je dan op bed ligt gaat de dag ineens een stuk langszamer. Met ups en downs komt de misselijkheid maar het was allemaal onder controle. Het meest vervelende van alles op dit moment is dat je allemaal plannen aan het maken bent wat we met Pasen willen gaan doen, wanneer ik weer naar de sportschool kan gaan en wanneer ik weer een balletje op de golfbaan kan slaan. Maar eigenlijk merk je ook tegelijkertijd dat de vermoeidheid, of beter gezegd de futloosheid die de chemo veroorzaakt dit tegenhoudt. Hoofd zegt het een maar het lichaam zegt het ander. Accepteren dan maar en vooral even goed bijkomen. Ik heb aardig wat vergelijkingsmateriaal met de vorige kuren en ook van de patiënten om mee heen. Ik ben ooit een stuk beroerder geweest van de chemo’s. En als ik een aantal mensen hier op de afdeling zie liggen voel ik mij ineens een “feestbeest”. Rustig aan herstellen is het devies. Zo houd ik nog 2 weken over van de 21 daagse “chemocyclus” die het meer dan waard zijn.
Wat rest is nu nog 2 bloedcontroles in het AvL. Morgenochtend en vrijdagochtend even heen en weer om een buisje bloed af te geven. Dan beginnen de Paasdagen!