Een week met vele gezichten
Wat een week. Wat ben is beroerd geweest zeg. Bah! Afgelopen dinsdag kreeg ik de 2e chemokuur in deze serie in het AvL.
Terwijl ik dit schrijf zit ik opnieuw kokhalzend achter mijn laptop.
Voorafgaand aan de kuur is er eerst een bloedcontrole. Zoals verwacht was dit allemaal dik in orde en kon ik door naar “boven” om de feitelijke kuur te ondergaan. Pillen en een infuus. Helaas duurde het allemaal veel langer als verwacht. En dat gaat je toch tegen staan. Je wordt min of meer lichtelijk geïrriteerd als je zo ligt te wachten en eigenlijk in de planning had om binnen een kort tijdsbestek weer naar huis te kunnen. Niet dus. En waar de vertraging nu is ontstaan is eigenlijk nog steeds een raadsel. We zullen in het iedergeval bij een volgende keer nog alles zelf scherper in de gaten houden. Eindelijk rond de klok van halftwee konden we starten en liep de boel er in een klein halfuurtje in. Ik kreeg net als de vorige keer al direct medicatie tegen misselijkheid en wat receptjes mee naar huis. Deze dinsdag was eigenlijk goed te doen zonder noemenswaardigheden.
Woensdag begon het. Na een slechte nacht moest ik ’s morgens al overgeven. Gedurende de week volgde dat geloof ik nog zo’n 6 keer. Ik had er uiteindelijk gewoon spierpijn van en mijn ribben deden zeer van het vele kokhalzen. In een woord waardeloos. Tegen de vrijdagmiddag knapte ik weer een klein beetje op. Nu is het afwachten op de volgende scan. Dan weten we of deze 2 kuren überhaupt iets hebben gedaan.
Zaterdag stond de opening van de sportdag van de Vereniging Ouders, Kinderen met Kanker (www.vokk.nl) op het programma. Ik was gevraagd om deze sportdag, die in samenwerking met en op het sportcomplex van Nike werd georganiseerd, te openen. Vooraf hield ik een praatje en vertelde wat sport voor mij betekent tussen de chemokuren door. Hoewel ik nog niet helemaal topfit was, was het aangenaam om er uit te “moeten”. Een mooie en zinvolle stok achter de deur. ’s Middags speelde ik in Biddinghuizen op golfbaan Dorhout Mees een wedstrijd mee met de NGG. Natuurlijk wist ik van te voren dat ik geen potten zou kunnen breken maar het gaf mij een mogelijkheid om even wat actiever te bewegen. De verleiding om thuis te blijven of in bed te blijven liggen is groot wanneer je je niet zo lekker voelt. Aan het einde van de dag was ik moet, gesloopt maar bijzonder voldaan.
Terwijl Ajax de kampioenstitel op zondag binnen sleepte merkte ik dat mijn herstel doorzette. Door de chemo voel ik me regelmatig moe en vooral zonder energie. Die was tegen de middag weer terug. Na de overwinning van Ajax ontbrandde we de b.b.q. en vierde ik de afsluiting van een week met vele gezichten. Komende dagen staat in het teken van de voorbereiding op het Tsjechisch Disabled Golf Open. Komend weekend speel ik in de buurt van Praag samen met mijn teamgenoten van de NGG. Ik heb er zin in.