Woensdag 1 juni. Hoe kan het nou toch?
Ik ben weer thuis. Althans, lichamelijk. Mijn gedachten gaan nog steeds terug naar het ziekenhuis.
Na het goede nieuws van afgelopen maandag dat de uitzaaiingen niet verder zijn gegroeid, ging ik vol goede moed van start met de derde chemokuur in het AvL.
Doordat ik de afgelopen kuur zo ongelooflijk ziek ben geweest en veel heb moeten overgeven zag ik er toch als een berg tegen op. Vooral het slikken van de drie capsules op 5 verschillende momenten is niet “mijn ding” om het maar zo even te stellen. Terwijl ik het woord capsule opschrijf voel ik weer een drang opkomen om over te geven. Zo diep zit het. Het is niet te beschrijven hoe het dan gaat. Mijn lichaam treedt in een soort protestmodus en wil niets te maken hebben met die capsules. Belachelijk! Maar het gevolg is dat ik de eerste inname heb kunnen volbrengen met een vloek en een zucht. Maar gisteravond en vanmorgen ging het faliekant mis. Gisteravond braakte ik de alles weer uit en vanmorgen hing ik al boven de wc pot met het doosje nog in mijn hand. Er zat nog niets in mijn mond. Hoe kan dat nou toch?
Ik begin steeds meer de mensen te begrijpen die vanwege trauma’s of andere beïnvloedingen van hun hersenen, doordraaien zonder daar zelfstandig iets aan te kunnen doen. Er gebeurd iets met je dat met geen pen te beschrijven is. Zodra ik denk aan het innemen van de capsules beginnen mijn speekselklieren al te werken, begint mijn neus te lopen en slik ik om de seconde mijn speeksel door. Het gaat totaal je controle te buiten. Ik had speciaal verzocht om een nacht te mogen blijven in het AvL zodat ik de meest optimale medicatie kreeg en iedereen kon zien hoe ik vocht met het innemen van de capsules. Beide is gelukt. Maar het resultaat blijft teleurstellend en ik zit nu met een dilemma. Wat nu? Heeft dit zo wel zin en hoe kunnen we dit doorbreken? Vanuit het AvL is er geen verdere concrete ondersteuning te verwachten. Anders had ik dat wel in een van de vorige kuren gehad. Er bestaat in het ziekenhuis helaas niets om mijn probleem concreet aan te pakken. Maar gelukkig denken er heel veel mensen mee. Via een goede vriendin ben ik in contact gebracht met iemand die veel ervaring heeft op dit gebied en mensen zoals ik helpt. Doen! Ik zou zelf Jehovagetuige worden als ik wist dat dat zou helpen. Ik wil alles doen om dit te laten slagen. De resultaten zijn bemoedigend. Maar ondanks dat je weet dat dit misschien wel je leven kan redden of verlengen is het niet te doen!
Terwijl ik net een goed uur thuis ben heb ik al telefonisch contact gehad met de praktijk die mij eventueel zou kunnen begeleiden. “Toevallig” woont ze in Almere en heeft mij vanmiddag al uitgenodigd in haar praktijk. We gaan het ijzer smeden als het heet is. Ik ben benieuwd!