Opnieuw een goede scan uitslag
Tja, weet je. Voor je er erg in hebt ben je weer weken verder. De schoolvakantie is voorbij gevlogen naar mijn idee.
De kuur die ik in de eerste week van de vakantie kreeg was pittig. Daarna kon ik herstellen en had een week extra geen kuur. In totaal dus 3 vrije weken.
In die tussentijd hebben we het heerlijk gehad. We zijn op vakantie geweest naar Oostenrijk, Slovenië en Italië. De eerste twee landen waren prachtig, Italië was wat minder omdat de aanreis vervelend was en het eindigde met een ziekenhuis opname voor Priscilla. En in Italië wil je dat liever niet meemaken.
In augustus werd Sander 30 jaar en we hebben er een feestweekend van gemaakt. Solextour, vliegen in een Cesna, wijnproeverij, bier drinken en eten. Nu gaan we weer over tot de orde van de dag. Dat betekent weer focussen op de kuren en de vrije momenten tussendoor. De extra kuurvrije week heeft me sterker gemaakt.
Ik voel me zelfs zo goed dat ik weer zin in de sportschool heb gekregen. Dat is ook wel nodig omdat ik de laatste weken bij het minste of geringste inspanning al transpiratie op mijn voorhoofd voel. De leuke momenten beleven we samen. Ik kijk ook altijd uit naar de golftoernooien. Omdat mijn golfspel nog altijd vordert, gaat het internationaal ook steeds meer voorstellen. Eind september speel ik het German Open in Nurnberg, in oktober speel ik in Italie en in november ben ik geselecteerd om namens Nederland deel te nemen aan de Nations Cup in Spanje. Momenten om weer naar uit te kijken en naar toe te leven. Maar uiteraard is en blijft het belangrijkste moment altijd weer de situatie van mijn longen. In de afgelopen jaren hebben we steeds gezien dat de uitzaaiingen terugkwamen en vervolgens groter werden. Iedere scan liet soms zien dat er stilstand was maar na verloop van tijd groeide de boel toch weer. Dan moest ik weer de chemokuur beëindigen en beginnen met wat nieuws. Momenteel krijg ik al een aantal maanden een kuur welke aanvankelijk werd gegeven samen met experimentele medicijnen. Die pillen kon ik simpelweg niet meer slikken waarna ik de beslissing nam om met die pillen te stoppen. Maar de chemo die per infuus wordt toegediend bleef doorgaan. Tot nu toe nog met positief resultaat. Vandaag kreeg ik de uitslag van de laatste scan en deze was opnieuw positief te noemen.
De uitzaaiingen zijn niet in aantal toegenomen en ook niet groter geworden. Dit is het maximaal haalbare resultaat en daar doe ik het dus voor. Alle ontberingen zijn hiermee ineens weer gerechtvaardigd. Maar evenzo makkelijk ga je weer over tot de orde van de dag. Het is simpel. Heb je zorgen dan gaan die niet uit je kop en als je niet voorzichtig bent domineert dat je leven. Is er even geen reden om zorgen te hebben dan gaan de dingen zoals ze gaan en kun je je “gelukkig” druk maken om andere onbenullige dingen. Dat is ook wel eens lekker. Inmiddels heb ik héél weinig sympathie voor mensen die doen alsof ze problemen hebben en de dingen erg zwaar in zien terwijl het nergens om gaat. Maar goed, belangrijkste is dat mijn scans positief zijn. We gaan dus rustig verder in het AvL met de chemokuren op basis van carboplatin. Morgen meld ik mij om 10 uur in het ziekenhuis en hoop er rond 12 uur weer uit te zijn. Dan de rest van de week rustig aan doen of plat in bed liggen. De ene week is de andere niet. Ik wacht af.