Vorstelijk Frans Open 2012

Afgelopen weekend speelde ik het Frans Open 2012 op de golfbaan van Paris Nationaal. Samen met mijn caddie Rens vertrokken we donderdagmiddag naar de stad met de Eiffeltoren. Wat hebben we genoten en een plezier gehad. Paris National is een prachtige golfbaan waar in 2018 de Ryder Cup gespeeld gaat worden.

Ondanks dat dat nog heel ver weg lijkt, is het een privilege dat het Frans Open op deze baan werd gespeeld. De baan is en zal de komende jaren regelmatig gesloten zijn om aan de eisen van de federatie te voldoen. Want de Ryder Cup word niet zo maar op een polderbaantje gespeeld!

Onze heenreis per auto verliep voorspoedig en uiteraard gezellig, totdat er op de derde rijbaan nabij Lokeren iets op de weg lag wat ik niet meer kon ontwijken. Het gevolg was dat mijn rechter voorband aan flarden was. Uiteindelijk werden we weggetakeld en bij de plaatselijke Volkswagendealer geholpen aan een nieuwe band. Het "drinkgeld" was er gelijk doorheen. Maar uiteindelijk vervolgde we onze weg en kwamen 's avonds in het hotel op de golfbaan aan.

Paris National kent twee keer een 18-holes course. De Eagle en Albatross course. Op de Eagle course speelde de categorie C- en D- spelers een stablefort wedstrijd. Dat is een spelvorm waarbij het aantal slagen per hole een aantal punten oplevert. Degene met de meeste punten wint. Ikzelf speel in de C-categorie. Op de Albatross course speelden de A- en B-spelers. Het verschil in de categorieën zit in de golfhandicap en dus speelsterkte van de spelers. Ik zelf heb momenteel handicap 20.6. Om tot de B-categorie toe te treden moet ik mijn spelniveau verbeteren en onder de handicap 18.9 komen. Een kwestie van trainen dus.

Het was voor de tijd van het jaar erg koud. Ik heb alle dagen met dikke kleding en een muts moeten spelen om niet door de kou bevangen te raken. De golfbaan kenmerkte zich door fantastische greens, de fairways waren hard en met klei, weinig waterhindernissen en de bunkers waren goed uit het spel te houden. Het lastigste was de situering van de baan. De rough bestond uit extreem schuine hellingen. Een onderdeel dat ik te weinig beheers. Het veroorzaakte niet alleen onnodige slagen maar het belopen van de hellingen vergde ook extra veel energie. Zelfs Rens had het zwaar op de hellingen. Zaak was dus om de bal in het spel op de fairway te houden. Gelukkig lukte dat aardig waardoor ik een prima oefenronde kon lopen en een wedstrijddag die in de categorie "aardige scores" wordt opgeslagen. Met 34 punten eindigde ik de eerste dag op een 2e plaats. Grote hilariteit was er na 4 holes toen ook onze buggy een lekke band had. Gekker moest het toch echt niet gaan worden. Ondanks de rommelige, op sommige onderdelen zelfs gebrekkige organisatie en het feit dat 3 spelers met een beenprothese 1 buggy moesten gebruiken was er snel vervangend vervoer geregeld en konden we onze weg vervolgen. Uiteindelijk met een prima resultaat.

Toen ik op zondagmorgen het raam van mijn hotelkamer opende zag ik al aan de bevroren autodaken en ruiten dat in de nacht koud geweest moet zijn. Meestal betekent dat voor een golfwedstrijd altijd slecht nieuws. Het is namelijk bijzonder schadelijk voor het gras op de greens wanneer er in bevroren toestand op wordt gespeeld. Daarnaast zorgde de gladde en natte hellingen voor een gevaarlijke situatie. De organisatie besloot dan ook om uit veiligheidsoverwegingen de wedstrijd te staken en de stand van een dag eerder als eindstand te hanteren. Deze 2e plaats voelt dus niet als een echte overwinning want ik had graag mijn concurrenten over 2 wedstrijddagen achter me gehouden en wellicht nog een gooi kunnen doen naar de eerste plaats. De samenwerking met mijn caddie gaat steeds beter. Volgens hem maak ik betere keuzes en luister ik meer...

Na de prijsuitreiking keerden we moe, met stijve spieren maar zeer voldaan weer richting Almere. Onderweg nog wat filosoferend over golfen en organiseren. Want golfen kunnen alle deelnemers aan de wedstrijden van de European Disabled Golf Association wel. Kwalitatief goed organiseren is een ander talent. Maar het seizoen is voorbij. Op naar 2013.

Vrijdag start ik met een nieuw experiment in het AvL ziekenhuis. Ik ben benieuwd of we daar "winst" kunnen boeken. In het ieder geval heb ik tijdens de wintermaanden wat te doen. Gelukkig is de eerste ski-trip al geboekt...