Eindelijk was het dan zover, zaterdag 5 februari waren we vanaf 12 uur welkom in de ‘Aletschgletsjer-zaal’ in Snowworld Zoetermeer. Met super veel zin en enthousiasme gingen mijn vriend en ik op weg. Daar aangekomen kwamen we in het zaaltje met wat tafels en stoelen en natuurlijk een rijtje laptops om straks alle ‘benen’ goed af te stellen. Eerst maar even naar beneden voor koffie, thee en cake voor alle deelnemers, om zo de clinic goed te starten. Ook natuurlijk leuk om de groep wat beter te leren kennen.

 

Door Mirna Roosma.

 

 

Na deze versnapering, weer terug naar boven om iedereen ski-klaar te maken. Sommigen moesten bij de balie de benodigde skischoenen halen, ik heb mijn eigen skischoenen, dus dit was voor mij niet nodig. We werden allemaal geholpen door de vriendelijke mannen van het technische team van Otto Bock. Bij mij trokken we eerst de schoen aan de prothese voet aan om te kijken hoe de schoen zat zonder wigje onderin. Dit bleek al vrij goed te passen, dus we lieten het zo. Nu nog een stukje schuim als opvulling voor rond het ‘kuitgedeelte’ en de schoen zat goed. Toen werd mijn C-leg aangesloten op een van de laptops met bluetooth. Zo konden we de tweede modus voor het skien instellen. Eerst even samen met Dennis bepalen wat de juiste ski-houding waarschijnlijk voor mij zou zijn en daarna instellen en klaar! Het viel mij mee hoe verrassend goed en snel dit allemaal ging. Ook om mij heen was iedereen druk bezig en hoorde je her en der ‘instel-piepjes’ van C-legs en stukjes schuim werden her en der op maat geknipt. Na ongeveer drie kwartier was iedereen er wel zo’n beetje klaar voor. Nog even horen van Dennis bij wie we in het groepje zaten voor de skiles en hop daar konden we, naar beneden om de ski’s te halen. Iedereen was inmiddels voorzien van ski’s en stokken. We stonden klaar in de sneeuw. Nog een leuke groepsfoto en beginnen maar!

 

Ik zat zelf in het groepje bij Dennis. In mijn groepje waren we met z’n vijven. We begonnen met eerst ‘het gevoel op ski’s’ te krijgen. Zijwaarts een stukje de heuvel opstappen (zonder weg te glijden) en dan rustig in een ‘pizzapunt’, de rem naar beneden glijden. Dit ging al aardig goed bij iedereen. Daarna probeerde we een bochtje te maken. Dennis legde het uit en deed het voor, wij moesten het zo goed mogelijk nadoen. Voor mij betekende dit dat ik eerst een bochtje met mijn ‘gezonde’ been mocht doen. Het gevoel en de ervaring die ik had met skiën op twee gezonde benen kon ik hierbij goed gebruiken. Het ging aardig goed. De tweede keer voelde het zelfs al een beetje weer als ‘normaal’. Daarna draaiden we om, dit betekende voor mij, met m’n prothese been een bochtje maken. “Ik dacht nog, hahaha, dit wordt lachen” Vooral omdat ik verwacht had dat dit heel moeilijk zou zijn. Het viel voor mij reuze mee. Het bochtjes draaien gaat best met je prothese, ik maakte een iets wijdere, grotere bocht, maar ik maakte de bocht uiteindelijk wel! Nog maar een keertje en nog maar een keertje. Elke keer dat ik het probeerde, ging het steeds beter. Wauw, ik was erg blij en zelfs ook wel een beetje verbaasd hoe goed het te doen was, dit skiën op twee benen, waarvan nu een prothese been!

 

We waren, na een paar keer op en neer het kleine heuveltje af, klaar voor de eerste piste. We gingen met de ‘loopband-lift’ naar boven en vanaf daar moesten we alle stukjes die we geleerd hadden achter elkaar plakken. Oftewel, naar beneden in bochtjes naar links en naar rechts tot dat we beneden waren. Dit ging lekker en voelde goed. Ik had het redelijk ‘onder de knie’ om het maar letterlijk en figuurlijk te noemen ;)

 

Sommigen gingen nog even verder oefenen met een van de skileraren, om hun skills nog verder te ontwikkelen of omdat ze het gevoel nog net niet helemaal te pakken hadden. Ik ging met een groepje nogmaals van de piste, maar nu vanaf bovenaan! De ‘loopband-lift’ bleek best wel vol en we besloten om maar in het ‘diepe’ te gaan, we gingen met de sleep lift. Het was even wennen, natuurlijk het eerste ‘stokje’ gemist, maar we zaten erin en we arriveerden alle drie boven. Het voelde fijn om meerdere bochtjes achter elkaar te maken en het ging ook steeds beter. Bij elke afdaling probeerde ik het netter te doen en mijn benen eerder bij elkaar te zetten, zodat het steeds minder een ‘pizzapunt’ bocht werd, maar een mooie bocht. We hadden inmiddels ook al ontdekt dat de andere zijde van de piste, waar het ‘funpark’ gedeelte was (met hellingen en schansjes), wat rustiger was. We hadden de bochtjes redelijk onder controle, dus hier konden we ook naar beneden (om de schansjes heen natuurlijk!).

 

“Time flies when you’re having fun!” We hadden nog maar een half uurtje. We wilden ook graag zien wat er aan de andere kant van het tunneltje voor piste was. Daar aangekomen zag ik een bordje staan: “Alleen voor gevorderden”. “Oef, was ik dat wel?” Volgens de mannen uit Beilen viel de piste wel mee en was het niet zo moeilijk. “Ok, we gaan ervoor!” De sleeplift ging wat sneller, bovenaan de piste was het wat ijzig en wat steiler, maar het ging goed! En niet eens gevallen! Wauw, ik was zeer tevreden over het resultaat, het ging al met al zelfs nog beter dan ik verwacht had! Super blij met mijn prestatie ging ik weer terug naar de uitgang, het zat erop, de tijd was voorbij. Ski’s inleveren, omkleden en op naar de après-ski bar! Hier hebben we nog een uurtje gezeten onder het genot van wat heerlijke drankjes om leuk na te kletsen over de fantastische dag. Om 18 uur was de dag voor ons ten einde en liepen mijn vriend en ik voldaan terug naar de auto.

 

Een super geslaagde skiclinic en zeker voor herhaling vatbaar. Geweldig georganiseerd door de ‘DennisvanderZeijden.nl foundation’ en ‘Otto Bock’. Ik raad het iedereen aan. Ik heb zeker hierdoor het vertrouwen gekregen om zelf er verder mee aan de slag te gaan en zelfs misschien ook binnenkort op skivakantie te gaan!

 

 

 

Categorie: Nieuws, Evenementen

Verspreid de link: